Here is Where

Nowa propozycja brytyjskiego muzyka onegdaj wydającego w barwach Neu Harmony to dobra muzyka do jesiennych deszczowych zamyśleń w stylu Klausa Schulze. Oczywiście nie ma tu większych zaskoczeń stylistycznych, to miks niespiesznego berlińskiego sekwencjonowania w dość industrialnych barwach oraz przestrzennego ambientu, z domieszką meandrujących losowych solówek. Płyta sprawia wrażenie jakby Paul Ellis stał niezdecydowanie pośrodku rozległego pokoju, w którego rogach trwają ci wyraziści: Redshift w zakresie sekwencji, Klaus Schulze w obszarze padów i ogólnej mollowej melancholii, Jarre grający solówki. Czyli niby każdego elementu trochę w muzyce Ellisa jest, ale żaden nie przeważa, i zawsze jest słabszy niż u wspomnianych liderów. Taka to płyta. Uczciwie: po pierwszym przesłuchaniu płyty niewiele zostaje w pamięci. Natomiast powróciłem parę razy do tego materiału i jako muzyka tła, zwłaszcza do lektur w deszczowe jesienne wieczory nadaje się całkiem dobrze. Jest w niej bardzo wyraźne poczucie "bycia na zewnątrz", nie wiem czy to za sprawą przestrzenności, szumów, powiewów, czy dobrych wspomnień z jego niedawnej trylogii Panoramas. Przydałoby się z pewnością trochę perkusjonaliów, bo rytm nadają tu wyłącznie sekwencje, jak już wspomniałem nie najwyższych lotów. Otóż u Ellisa to zazwyczaj po prostu zapętlona seria kilku chyba naprawdę randomowych dźwięków, prąca uparcie naprzód niczym ciągnik drogą powiatową o poranku. A to nie tak przecież, nie tak... sekwencja musi mieć swój rytm, hipnotyczność, pewną sprężystość, a i najlepiej ewoluować też lekko w czasie. Tego trochę tu brakuje. Natomiast podoba mi się konsekwencja w budowaniu nastroju oraz oszczędność środków wyrazu, artysta nie przytłacza słuchacza, można się delektować produkcją tej płyty.

M.Ż.