Evergreen

Robert Fox na płycie Evergreen uderza w najsubtelniejsze nuty. Kreśli niezwykle wyczulone na brzmienie i nastrój, pastele. Nie boi się adaptować ambientowych barw, ale też sięga po elementy stylistyki new age. To przydaje owej medytacyjnej aury jego muzyce. Nie brak i nowości w postaci odniesień do folku jak i swojego duchowego mistrza, jakim jest Vangelis. Ta elektronika, nieco pompatyczna, to właśnie duchowe credo Foxa. Inaczej niż w Code Indigo buduje brzmienia. Skupia się na nastroju, oddaniu atmosfery całości. Na Evergreen nie brak i kobiecych wokali, wnoszących nastrój i posmak ethno. Ta wielobarwna płyta potrafi zawrócić w głowie, ale i uwieść swoją klimatyczną aurą. Dominują tu fortepianowe barwy, tak jakby Fox chciał jeszcze mocniej podkreślić ów klimat. Muzyka dobra do wieczornego nasłuchiwania, piękna i poetycka. I w sumie to chyba jego najlepszy album, kapitalnie oddający solowe intencje współzałożyciela Code Indigo.