50 Years Of Phaedra At The Barbican

Ojoj, ten tytuł... pojawia się wątpliwość czy to nie n-te odgrzewanie skatowanego do reszty kotleta pt. "Tangerine Dream z lat chwały" ? Po ostatnich retrospekcjach 50-tej rocznicy Phaedra czy Rubycon, które to boxy były po prostu podzbiorami wspaniałego wydawnictwa In The Search Of Hades z 2019, nabrałem nieco podejrzliwości jak dalece obecny projekt TD sięga do kieszeni starych fanów takich jak ja. Do płyty Phaedra z 1974 mam stosunek niemal religijny - poznałem ją jako natchniony egzaltowany pryszczaty 16-latek, kiedy plastyczność emocjonalna na muzykę jest chyba największa. Setki odsłuchań, ciarki, wizje... Te ponure dostojne barwy mellotronu, rhodesa, analogowe kosmiczne pulsacje ukształtowały na dekady moje muzyczne preferencje, zresztą nie tylko moje, bo widać po latach jak te ledwie 37 minut muzyki z końca 1973 utorowało drogę dziesiątkom epigonów analogowego berlina: Redshift, Radio Massacre International, Rogue Element, Brendan Pollard, Syn, Free System Projekt, by wymienić jedynie najlepszych. Jak wielu, odrzuciłem oszukańcze wymysły Edgara pt. Tangents czy Phaedra 2005 jako naruszające świętość. Dopiero wspomniany box In The Search Of Hades wniósł nową wspaniałą wartość w formie nieznanych oryginalnych sesji z Manor z 1973, zamiast paćkania cyfrowych natchnionych plam na starym materiale. Co tu mamy? Otóż to zapis koncertu z Barbican Hall w Londynie z 7 października 2024, pod flagą "50 lat Phaedry" właśnie. Zagrali w składzie Thorsten Quaeschning, Hoshiko Yamane i Paul Frick.

CD1: Na początek lecą uwspółcześnione wersje utworów z dawnego epokowego albumu. Trzeba przyznać że nowe wersje zrobione są ze swadą: nawet taki w oryginalne prosty i krótki Sequent C został tutaj odmalowany mądrze, nowocześnie, z zachowaniem tej onirycznej melancholii. Podobnie mój ulubiony Movements Of A Visionary tutaj jest wciąż charakterystycznie rozedrgany i maluje długie organowe pociągnięcia, a jednocześnie dodaje parę nowych ciekawych planów. Jest i Mysterious Semblance At The Strand Of Nightmares, o ile w 1974 było to solowe dzieło Edgara nagrane wyłącznie na Mellotronie (a phaserem operowała żona Monica, o czym mowa w książce Force Majeure), to tutaj wersja jest jednak mniej organiczna, nagrana na jakichś chudych padach, nie ma mocy oryginału, bardziej przypomina to Ocean Of Tenderness Ashra. Dalej mamy kilka części Hippolytos Session, to improwizowana suita w stylu współczesnych Sessions, ale ciągle w duchu "starogreckiej" Phaedry. Dobrze się tego słucha i nie ukrywajmy, to właśnie ten materiał przesądza o wartości całego albumu. Gdzieś pod koniec jest jeszcze reminiscencja tytułowej Phaedry - utwór napędza motoryczna sekwencja oraz zaśpiewy mellotronu, stylizacja jest udana, broni się.

CD2: Druga część koncertu to dość przewidywalne 'the best of TD', trochę zabytków, trochę współczesności: Sorcerer Theme, Dolphin Dance, Rare Bird i masa innych. Jest także ponowna wizyta w odświeżonej krainie Phaedry, ponownie sekwencery łomoczą w oszałamiającym tempie zatopione śpiewem chórów i melotronów, a potem nieoczekiwanie przechodzi w brzmienia z Blue Years. Podsumowując, tym koncertem i wydawnictwem zespół pokazuje że całkiem sprawnie łączy korzyści z grania w projekcie o legendarnej nazwie, z obowiązkami czyli koniecznością nieskończonego odgrywania na koncertach cudzych kompozycji oraz robienia ich kolejnych remiksów. Coś za coś - jak się chce mieć komplety za koncertach i zapewniony zbyt na kolejne albumy to trzeba się częściowo sprzedać...

M.Ż.