Colour the Mind

Nowa płyta Paula Ellis tym razem jest miejscami przyjemnie zrytmizowana, w przeciwieństwie do rozległych ambientowych pejzaży trylogii Panoramas. Utwór nr 3 odlegle ewokuje ducha solowych albumów Edgara Froese, zwłaszcza Ypsilon In Malaysian Pale, może dzięki zastosowanym barwom melotronu. Kolejny wzbija się w niebo spiralnymi sekwencjami, ale trzeba powiedzieć jasno że sekwencje na tym albumie nie mają charakteru "nośnego", nie stanowią uporczywego szkieletu rytmicznego wokół którego owija się kompozycja, tylko stanowią jeden z kolejnych ozdobników, i rozmywają się dość szybko by wykwitnąć w innym kształcie i miejscu. Akordy zaś dominują w tonacji mollowej, co naturalnie przynosi aurę melancholii, deszczowego zamyślenia, nostalgicznych jesiennych rozważań... Chociaż, w utworze nr5 zaskakuje dynamiczne, szybujące solo gitary, z kolei nr7 ma kapitalną sprężystą sekwencję która pędzi naprzód, ale to raczej wyjątki na tej płycie. Dobry album na wieczorne spacery przez listopadowe łąki w pobliżu rozlewisk, ale i ogólnie, do uważnego słuchania w towarzystwie dobrze dobranej lektury.

M.Ż.