Astral Disaster

Utarło się, by muzykę proponowaną przez Stephena Parsicka określać mianem doombient - pojęcie to znakomicie ujmuje w prosty sposób esencję jedynego w swoim rodzaju stylu Ramp. Oczywiście słychać tutaj wpływy mistrzów berlińskiej elektroniki sekwencyjnej, całość skąpana jest jednak w mrocznej toni astrofobicznego ambientu pełnego nietypowych tonów i smolistych niezbadanych struktur. Astral Disaster to zapis koncertu w planetarium w Bochum 7 lipca 2001 roku. Intuicyjna, wariacyjna muzyka Parsicka różni się w niemałym stopniu od tej, którą proponował na albumie Nodular - w trakcie zarejestrowanego tu koncertu nasza wyobraźnia podążać będzie w nieunikniony sposób ku najdalszym, najmroźniejszym ostępom zapomnianych, skrytych w mroku ambientalnych pustyń. Podczas pierwszych przesłuchań zapewne zbyt trudno będzie ogarnąć wszystko, co tu się dzieje - paradoksalnie właśnie dlatego, że na pozór jest tu bardzo statycznie. Podejrzewam jednocześnie, iż fenomenalny, blisko 14-minutowy utwór Halo Inductor na długo pozostanie w pamięci el-melomanów za sprawą swych nostalgicznych akordów, wirujących w śniegu sekwencji i nastroju bliskiego temu, który przepełniał znakomity album Mirage Klausa Schulze. Wieńcząca koncert 15-minutowa suita Jericho to udane lądowanie na znajomym, sekwencyjnym kosmodromie, po powrocie z niemniej udanych eksploracji nieznanych ambientalnych lądów.

I. W.