Bare Soul

Neuronium czyli zespół powstały w 1976 w Barcelonie, a od dekad już solowy projekt Michela Huygena regularnie daje nam nowe albumy mimo bliskiej 50. rocznicy działalności. Początkowe tony tej płyty to nieoczekiwany krótki przeskok w jakże już odległy czasowo świat płyty Cyborg Klausa Schulze, te rwane mżące wokalizy w pustej depresyjnej przestrzeni. Michel zaskakuje eksperymentem! Ale już po minucie opada na słuchacza typowa Huygenowa słodycz z lekką domieszką melancholii. Distilling Life zawiera zgrabny, i w sumie nieczęsto teraz u tego artysty słyszany pochód sekwencera, na krótko wprawdzie, ale też Michel nigdy nie był zwolennikiem tłuczenia uszu słuchaczy tym samym ostinatem całe kwadranse. Dużo w tej muzyce eterycznych zwiewnych wokaliz, często pierwszoplanowych albo wręcz jedynych, widać artysta mimo 70tki na karku znalazł sobie nową brzmieniową "zabawkę", podobnie jak około 1976 Klaus Schulze natrafił w swych eksploracjach na tamto "kobieco-śpiewne" brzmienie którym raczył nas obficie np. w utworach Mindphaser czy I Sing The Body Electric. Na wysokości Emotional Electricity płyta nieco wytraca tempo, oj troszkę dłużyzny się tu pojawiły! Wcale tu nie słyszę "emocjonalnej elektryki". Rytm wznieca się tu nieczęsto i nienachalnie, to w gruncie rzeczy nastrojowy ambient. Wyjątkiem może być np. On The Edge Of Desire, gdzie dość zaskakująco skontrastowano suchy rytm automatu z fletowymi meandrami z memotronu, i oczywiście znakiem firmowym tej płyty czyli wokalizami. L’Affection Incontournable to powrót do czysto statycznych malowideł dźwiękiem, i jest to jeden z najlepszych utworów Michela jaki słyszałem. The Silkiness Of Love to podobnie dobra krótka nastrojowa koda, chociaż album wcale się na niej nie kończy. Muzyka Michela jest jak wino Vaudon Pineau des Charentes: gatunkowo nieco słodka, ale nie nadmiernie, niosąca w sobie niepodrabialne ingrediencje melancholii ciepłych zmierzchów i wspomnienie dawnych dobrych lat. Można delektować się nią nieskończenie w cieniu długich letnich popołudni.

M.Z.