Mosaique 2025

Wznowienie albumu z odległego 1981 roku. Brzmienia tej płyty to typowe dla tamtego okresu dość sterylne cyfrowe dźwięki, oraz sucha perkusja, które szczerze mówiąc nie zestarzały się zbyt ładnie, mocno przypomina to wszystko ówczesne albumy Klausa Schulze w rodzaju Trancefer, suity Peg Leg Dance czy National Radio Waves z boxu Ultimate Edition oraz płyty nagrywane z Rainerem Blossem pod szyldem Drive Inn, choć brakuje tutaj tego opływowego "amerykańskiego" feelingu. U Roberta Schroedera rytmika jest bardziej toporna, nie ma tego wrażenia "płynięcia" które ma muzyka Klausa Schulze. Muzyk z Aachen buduje swe utwory dość podobnie - na początku są zwyczajowe kosmiczne szumy, potem sekwencja paru dźwięków sprawiających wrażenie dość losowych, które już niezmiennie suną do końca utworu tworząc wraz z skromnymi perkusjonaliami jego szkielet rytmiczny, na który nanizane są stopniowo różne ozdobniki i sample. Odstępstwa od tego schematu są rzadkie, weźmy Aix La Chapelle gdzie werble wybijają marszowy rytm, okraszony niby mellotronem, ale niestety kolejne brzmienia dodawane do miksu okazują się naprawdę przestarzałe po 45 latach, co nie poprawia odsłuchu. Z kolei w Mosaique około 9:00 pojawia się osobliwe brzmienie niczym połączona gitara i ludzko-koci jęk, lecz zanim zdążymy głębiej zastanowić się nad tą dziwną hybrydą, to gitara jednak bierze górę i wykonuje karkołomne, jazgotliwe solo które nie byłoby od rzeczy na płytach Heldon. Do tego Robert nie jest wytrawnym melodystą, to raczej losowe meandrowanie po klawiaturze albo proste powtórzenia nieskomplikowanych motywów. Więc słuchanie tego albumu to trochę jak oglądanie starych zestawów klocków Legoland - niby czujesz sentyment, jakieś wzruszenie dawnych lat, ale też i radość że to już minęło. Pozytywnie wybija się utwór Syntropia, to zadumane typowe el-klimaty bliskie naszej "klasyce". Podsumowując: płyta o wartości raczej historycznej, dla kompletystów twórczości tego artysty

M.Ż.