Beyond The Sleepy Hills

Nowy album Nowozelandczyka to wyłącznie malowanie plamami dźwięku. Nie ma tu żadnego cienia rytmu, artysta całkiem porzucił sekwencyjne szlaki znane z jego tetralogii Sequencer Sketches sprzed lat. Bynajmniej nie chcę powiedzieć że to nudna płyta, jest wręcz przeciwnie. Wycyzelowane do perfekcji dźwięki uspokajają niczym obserwowanie tafli jeziora. Na polskim poletku takie monolity tworzył chyba jako jedyny wiele lat temu tylko Wojciech Konikiewicz (Muzyka nowej przestrzeni 1990). Podobnie jak wcześniejsza płyta Adriana Rudy Reflections on a moonlit lake, jest to ambient najczystszej wody, emanujący krystaliczną czystością i spokojem jak legendarna płyta Thursday Afternoon Briana Eno czy The Pearl nagrana w duecie z Haroldem Buddem. Fascynujący, wciągający minimalizm wymagający od artysty lat doświadczenia, a słuchacza wynagradzający niebanalnymi ciągami skojarzeń. Z powodu szumów, plusków i głębokiego pogłosu wizje kierują się w stronę górskich jezior, jaskiń i strumieni. Panuje atmosfera opuszczenia i spokojnej relaksującej izolacji. Zauważyłem że ta płyta działa jak muzyczny stereogram - można ją puścić w tle innej czynności typu lektura, i wtedy z oddali nie zakłóca uwagi, nie narzuca się, jest po prostu emanacją definicji ambientu stworzonej przez Briana Eno, ale kiedy świadomie skierujemy na nią naszą dźwiękową uwagę, to zaczynają się dziać magiczne trójwymiarowe zjawiska - obrazy płyną, a słuchacz zanurza się cały w tych statycznych audio chmurach. Bardzo polecam.

Drogowskazy: Brian Eno, Robert Rich, Vidna Obmana, Wojciech Konikiewicz

M.Ż.