Wyspa śmiechu

Krzysztof Duda to nestor na naszym polskim poletku el-muzyki, nagrywa od wczesnych lat 80tych. Jest zawodowym muzykiem (organistą) o gruntownym wykształceniu, i słychać to w jego twórczości dobitnie. Jego styl to krótkie, zazwyczaj dynamiczne utwory z wyraźnym rytmem, progresywnymi harmoniami i brawurowymi solówkami. Żadne tam natchnione pitu-pitu ani kosmiczne mroki, gdzie tam: tu od razu jest konkret, rytm, harmonia i melodia, albo w to wchodzisz słuchaczu albo idź gdzie indziej. Mamy tutaj archiwalia z lat 1982-1987, czyli podobnie jak na retrospektywnych albumach Altus, For Better Sound czy Ostinato. Początek płyty (Six O’Clock) nieco razi 'kwadratowymi' brzmieniami basu oraz przenikliwym leadem, ale już tytułowa Wyspa uśmiechu ma chwytliwą melodię i zgrabną progresję akordów. Kolejne utwory idą tym nurtem, większość kawałków powiela sprawdzony przepis: dość żwawe tempo, niezmienne przez cały utwór, punktowane zazwyczaj dziarskim snare'em z Rolanda TR808, stanowi razem z dynamicznymi basami podstawę rytmiczną na której artysta umieszcza zdecydowane pchnięcia akordów i przede wszystkim błyskotliwe solo, często jazzujące z użyciem pitch-bend. Kawałki suną naprzód liniowo, nie ma tu zaskoczeń tempa czy zmian nastroju. To el-muzyka intensywna, miejscami na granicy muzycznego przeładowania, słychać czasem wręcz kumulacje charakterystyczne dla muzyki organowej z której Krzysztof Duda się wywodzi. Ogólnie, brzmienie jest z tamtej odległej epoki, przez to z jednej strony jest przyjemnie retro i "ejtisowe" (te charakterystyczne leady, basowe ostinata i "plastikowa" perkusja z pudełka), z drugiej jednak mocno trąci myszą, trochę jak przeglądanie starych "Bajtków" - wiemy że istotnie tak kiedyś było, ale szczęśliwie te lata już za nami. Natomiast warstwa kompozycyjna i harmoniczna tej muzyki jest bez zarzutu, a biegłość wykonawcza i wirtuozeria naprawdę porywają.

M.Ż.